Maandelijks archief: november 2011

Close, But No Cigar

Dat is toch wat. In de allereerste ronde van de Nationale Popquiz komen 15 overledenen uit 2011 voorbij. De opdracht: tel alle leeftijden bij elkaar op, om een antwoord te geven op de zogeheten Benaderingsvraag. Handig, wanneer op het einde zou blijken dat meerdere teams een gelijk aantal punten heeft gescoord. Dat was een uurtje of 13:30, wie kon bevroeden dat het vijf uur later daadwerkelijk doorslaggevend zou zijn.

Want dat was het. Doorslaggevend.

Na 8 rondes, de een nog inventiever dan de ander, waren er drie teams aan het strijden voor het mooiste plekje van de top-3: Stop Making Senseo (SMS, o.a. Dennes), De Warme Koolmees (DWM, o.a Arnoud Markus en Philip Zonneveld) en wij, de ConXeurs (Jono, moi, Rokus en Rick Buur). Wat zou het worden? Het werd Close. But no Cigar.

Wij hadden 382, SMS en DWK beide 383 punten. Ahhhh! 1 klein puntje. Een titeltje, een artiest. Wat? Hadden we Hot Burrito #2 maar herkend van de Flying Burrito Brothers (#1 zou geen probleem zijn geweest) en dan waren we weer kampioen. Maar nee.

Onze gok van 601 was trouwens best aardig, de leeftijden waren namelijk opgeteld 610 jaar. SMS kwam op 598 jaar. En de Warme Koolmees? Die kwam op 608 uit. Dus waren zij het dichtste bij, en werd Stop Making Senseo voor even omgedoopt in Stop Making Senseo met zoete melk – want voor de vierde keer tweede worden, dan win je wat mij betreft de virtuele Joop Zoetemelk-award. Close. But no Cigar.

Thomas Dolby dan maar als troost: Close But No Cigar, uit 1992. Niet heel fantastisch, maar wel een geinige clip. Leuk om te weten: de video is vroeg werk van Michael Gondry, het gitaargeluid is van Eddie Van Halen.

Getagged , , , , ,

Ik word een beetje paranoid van deze Baskerville

Op zoek naar video’s van Baskerville (vorige week in Manifesto, Hoorn, maar helaas was ik verhinderd) stuitte ik op deze bizarre ‘hit’ van Cindy und Bert. Het stel ken ik nog wel van de cassettebandjes die mijn vader in de auto draaide tijdens onze gezinsvakanties in de jaren 70, maar ik wist niet dat ze ook zó konden klinken.

Cindy und Bert dus, met Der Hund von Baskerville. Übergeil toch?

Getagged , , ,

Emeli Sandé, die naam alleen al

Gisteren was Herr op de Franse wijnavond, om de nieuwste Beaujolais te primeuren. Ach, die kon slechter, maar de avond was in ieder geval prachtig. Mijn behoorlijk goede bekende Helena was er ook en wees mij op zo’n liedje dat je dan tien, twintig keer achter elkaar draait en vervolgens nooit meer. Emeli Sandé, die naam is natuurlijk zo gevonden. De dame komt uit Schotland, het liedje is redelijk triphopperig door de James Brown-drums en ach, het is best een geinig deuntje – ik kende het in elk geval nog niet.

Getagged , ,
%d bloggers liken dit: