Categoriearchief: Wat beweegt

Spit it Over and Out: The Maccabees kappen ermee

The Maccabees stoppen en dat is zonde. Hun vierde en laatste album, Marks To Prove It, leek aanvankelijk eindelijk de belofte in te lossen die met Toothpaste Kisses, Pelican en Love You Better sluimerend aanwezig was. Dat titelnummer, briljant! Maar dan luister je dat laatste album weer eens in zijn geheel en merk je toch dat die wisselvalligheid blijvend is. Tja. Zonde.

Nou ja, niet elk bandje is in staat om legendaaarische album te maken, dus misschien is The Maccabees wel meer van de singles. En dan is Spit It Out gewoon weer een fraai staaltje van hun kunnen. Topsingle! Mooie herinnering aan een net-geen-topband.

The Maccabees – Spit It Out

 

Getagged , , ,

Ik ga Alleen Naar De Kermis met Thijs en Jeroen

Je komt het helaas niet zo vaak tegen, die combinatie: de liefde voor zowel Brood-, Stones- en Kecks-rock als voor het Nederlandstalige lied met een lach en een traan. Het Hoornse drietal Kopvoeter heeft het zeker in zich, bij Thijs Boontjes is het allemaal al helemaal op zijn plaats gevallen. Mensen blij maken met een verdrietig lied, dat is een mooie gave, en (nota bene ex-Kopvoeter) Jeroen Overman vragen voor de rol van bassist is gewoon heel verstandig. De EP Ambiance (sfeertje, hè?) bevat nog twee fraaie liedjes en is net uit bij TopNotch. Met zulke mensen wil je toch een biertje drinken? Of daar nu een kermis bij is of niet.

Thijs Boontjes Dans- en Showorkest – Alleen Naar De Kermis

Getagged , , , , , ,

Berlin Got Blurry heeft alles weer wat een liedje geweldig maakt

Ohhh, we hebben er weer eentje: zo’n langzame omhoogkruiper, zo’n typische onderdehuidzitter. Weird. Berlin Got Blurry, van Parquet Courts. Voorlopert van hun nieuwe album Human Performance. En wat is hij weer geweldig in al zijn eenvoud. Het Fender-tokkeltje, het melancholische orgeltje en die ontwapenende (laat ik eens een woord lenen) melkmuil van Andrew Savage, alles klopt weer. Briljante rammelpop uit Brooklyn.

Donderdag 23 juni staan ze in Paradiso Noord. Ik zou niet weten wat je anders moet doen die dag.

Parquet Courts – Berlin Got Blurry.

Getagged , , , , ,

I say: yea, I am chemistry

Maf, bizar, weird, verwarrend. Je ziet de clip, hoort de muziek en denkt ja, het gaat weer allemaal op voor Yeasayer. Hun nieuwe single + video is inderdaad niet zo toegankelijk als 97,5% van de huidige top 40. Sterker: soms valt het kwartje helemaal niet bij Yeasayer – zie ook hun laatste album Fragrant World.

I am Chemistry is in elk geval veelbelovend voor het nieuwe album. En als die plaat Amen & Goodbye (1 april is-ie er pas) tegenvalt is dit gewoon een prima stand-alone, traditioneel voorzien van een typische Yeasayer-clip: uit een zojuist neergestorte ruimtebevarende dame komt een nieuw wezen gekropen dat vervolgens weer in een ander wezen muteert en dat gaat verder wandelen en dansen op een mooi muzikaal stukje en vervolgens start een kinderkoor dat zingt over oleander en …

… ach. Ervaar het allemaal zelf maar.

Yeasayer – I Am Chemistry

Getagged , , ,

11 x 2015 : Tame Impala – Let It Happen

Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.

Vandaag eindig ik met Tame Impala, u weet wel, de psychedelische Australische rockband onder leiding van Kevin Parker die u natuurlijk kent van Solitude is Bliss en Elephant. Tame Impala verraste dit jaar vriend en vijand het album Currents, die een behoorlijke stijlbreuk betekent met de vorige twee albums. Zoiets wordt niet door iedereen gewaardeerd. Aanvankelijk door mij, bijvoorbeeld. Singles als Cause I’m a Man en Eventually, ja, die zijn wel wennen met dat lijzige kopstemmetje. De huidige single The Less I Know the Better is dan weer erg sterk (net als die spannende clip – hoort u trouwens ook Level 42 erin?) maar dit alles is niks vergeleken met dit nummer: Let it Happen.

Let it Happen is wat mij betreft hét ijkpunt van 2015. Als ik over tien jaar met een popquiz mee zal doen en dit komt langs zeg ik meteen, ja, dit was 2015, geen twijfel mogelijk. Want gotsamme mensen, wát een lied! Het zit al maanden in mijn hoofd te dansen. Wat uiteraard mede te danken is aan De Drop. De video erbij, een mini-speelfilm, moet u écht even kijken. Die clip heeft maar 1 nadeel: hij is te kort. Want ja, elke seconde van de 07:46 die het nummer duurt hoort er gewoon bij. Dat weten ze ook – hoe kán het eigenlijk – op Radio 2 ondertussen: hij staat al op 1790 in de Top 2000! Dat kan alleen maar stijgen de komende jaren. Toch?

Tame Impala – Let it Happen

 

 

Getagged , , , , ,

11 x 2015 : Deerhunter – Snakeskin

Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.

Vandaag Deerhunter, u weet wel, die wat lastig te plaatsen band uit Atlanta die al sinds 2001 aan de weg timmert en ons alreeds voorzien heeft van fraaie maar niet al te eenvoudige albums als Halcyon Digest en Monomania. De drijvende kracht achter dit muzikale vehikel, Bradford Cox, kent u wellicht ook van Atlas Sound. Cox heeft sinds zijn geboorte al te kampen met veel lichamelijke ongemakken (“I was born already nailed to the cross”) en daar kwam in 2014 nog een aanrijding door een auto bij, waar hij gelukkig goed van hersteld is.

Rond oktober merkte ik Snakeskin op, een geweldige voorbode van het album Fading Frontier (wat nu mijn Album van het Jaar blijkt te zijn). In tegenstelling tot het oudere werk is dit gewoon een fris-fruitig melodietje, wat zeg ik: James Brown zou ook wel uit de voeten kunnen met deze funky sound. Gelukkig is de onderliggende laag nog altijd sinister, en dat zie je ook in de clip: Bradford Cox zit in zijn tuinbroek op een stoel, zijn hondje Faulkner op de achtergrond en een doodshoofd in de hand. Zijn maniakele grimas klopt aan alle kanten.

Oh … dit liedje. Het funkt, het jengelt, het swingt. Het blijft weken in je hoofd hangen. En het verandert constant: geen couplet- of refreinlijn verloopt de eerste tweeënhalve minuut hetzelfde. Waarna het liedje nog twee minuten doorgaat in fraaie duistere klanken (hé, daar komt die aanrijding ook langs) zodat het allemaal weer nét niet geschikt is voor het Top 2000-café. Ach, dan maar niet; houden we Deerhunter toch lekker voor onszelf, nietwaar?

Deerhunter – Snakeskin

Getagged , , , , , , ,

11 x 2015 : Courtney Barnett – Pedestrian at Best

Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.

Vandaag Courtney Barnett, u weet wel, die ontwapenende dame uit Melbourne die alles zoveel mogelijk lekker zelf doet. Ze brengt haar platen met haar zelf ontworpen hoezen uit op haar eigen platenlabel, verzorgt haar eigen promotie en toert er lustig op los met haar twee kompanen. Haar frisse rammelpop met heerlijk zwartgallige humor (als kleine Courtney was ze al helemaal weg van Roald Dahl) bracht haar onder meer op Haldern Pop.

Ik ben blij dat ik haar, dankzij het altijd relevante Pinguin Radio, toen al kende. Pedestrian at Best kwam op een gegeven ogenblik regelmatig voorbij en ik betrapte mij er vaak op dat ik dacht: ‘O ja, wat was dit nog maar weer?’

Nu moet ik oppassen dat ik haar niet op een voetstuk plaats, de kans op teleurstelling is dan te groot, maar poeh, wat is dit een geweldige ontdekking.

Courtney Barnett – Pedestrian at Best

 

Getagged , , , ,

11 x 2015 : Kendrick Lamar – King Kunta

Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.

Vandaag Kendrick Lamar, u weet wel, die rapper uit de Los Anglicaanse wijk Compton die vroeger mixtapes maakte als K. Dot en tegenwoordig overladen wordt met platina platen en nominaties voor de hoofdprijzen in de muziekwereld. Terecht: zijn album To Pimp a Butterfly is thematisch de It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back van deze tijd, maar dan veel persoonlijker. Het is 1 grote spiegel op de plek van de donkere man in de wereld in het algemeen en op zijn eigen identiteit in het bijzonder. Een eerlijke zoektocht, waarin hij zichzelf niet spaart. “I’m the Biggest Hypocrite of 2015”.

De heftige materie is zo fantastisch verpakt dat de gloeiendhete soep die wordt opgediend niet bij voorbaat afschrikt: het album funkt, leeft, swingt, groeit, staat als een huis. Als het wítte huis op de voorkant van het album; een hoesfoto waar je na maanden nog nieuwe dingen in ontdekt. Nelson Mandela, Wesley Snipes, 2Pac en Richard Pryor, Malcolm X, Huey P. Newton en Ophrah Winfrey, ze komen allemaal langs in zijn zoektocht, net als de beroemde slaaf uit Roots, Kunta Kinte. De laatste is gekroond tot King Kunta, als opper-icoon, omdat hij weigerde de opdrachten van zijn bazen uit te voeren, zelfs nadat zijn voet werd afgehakt. Het nummer is schitterend opgebouwd uit steeds meer laagjes en spat met z’n George Clinton-vibe uit je speakers. Kendrick Lamar snapt als geen ander hoe hij zijn invloed kan gebruiken om tot een eerlijker wereld te komen. “I got a Bone to Pick”.

Kendrick Lamar – King Kunta

Getagged , , , ,

11 x 2015 : Other Lives – Reconfiguration

Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.

Vandaag Other Lives, u weet wel, dat trio uit Stillwater, Oklahoma, dat in 2011 zo prachtig voor de dag kwam met het album Tamer Animals. Als volger van de bandmailings kreeg ik begin dit jaar de gelegenheid om het nog niet uitgebrachte album Rituals als eerste in huis te kunnen hebben. Na weken kwam de plaat er, met twee maagdelijk witte plakken vinyl erin. Deze single was toen al uit. Schitterend.
Other Lives – Reconfiguration

Getagged ,
%d bloggers liken dit: