Categoriearchief: Wat beweegt

Vanavond wordt Wolf Alice hopelijk een beetje beautifully unconventional

Ik ken mensen die deze week kozen voor The War on Drugs en dat kan natuurlijk. Ik ken ook mensen die vanavond liever volleyballen. Dát is een beetje raar, een tikkie unconventional, maar goed, prima.

In de Melkweg staat Wolf Alice, het fijne bandje rond Ellie Rowsell (die trouwens ook meedoet aan 3WW van Alt-J, maar dit geheel terzijde). Ik zou zeggen, ga daar gewoon even buurten. Dat gaan wij namelijk doen.

Er zijn nog kaarten!

Wolf Alice – Beautifully Unconventional

Getagged , , , , ,

CoverX 3602 : The Tragically Hip – Up to Here (1989)

Up to Here van The Tragically Hip

The Tragically Hip - Up to Here (1989)

Up to Here is het tweede album van The Tragically Hip

Met het overbekende New Orleans is Sinking natuurlijk

Triest, na een lang ziektebed heeft Gordon Downie vandaag dan toch het leven moeten laten. Up to tHere, als het ware.

Elke dag een nieuwe coverX

Up to Here volgt op Up Here van Bill Janovitz. Dat is praktisch hetzelfde.

En zo vind je elke dag een nieuwe conXie op deze site, verpakt als coverX. De connectie kun je terugvinden in uiteenlopende zaken. Zo kan het zijn dat deze albumhoes en die van het vorige album op een bepaalde manier een vergelijkbare afbeelding hebben, of dat op beide albums een aardige hit staat met dezelfde titel, of dat op beide platen dezelfde bassiste de partijtjes inspeelt. Het is met deze dagelijkse visuele popquiz allemaal mogelijk. Dagelijks ja: morgen verschijnt er wéér een nieuwe coverX die wederom een overduidelijke connectie heeft met deze plaat. Zo werkt dat in het prachtige connectieslandschap.

Ben je ook zo gek op dit soort mini-muziekquizjes en kun je er geen genoeg van krijgen? Kijk dan ook even bij de dagelijkse hoezenquiz van Sneeuw of Blogman. Vinden ze leuk hoor, als je daar ook even langs vliegt.

Elke eerste maandag van de maand een nieuwe conXiesquiz

Jazeker! Het is zo goed te onthouden: zodra het luchtalarm afgaat, weet je: het is de eerste maandag van de maand, dus hoog tijd voor de conXies (spreek uit: connecties) muziekquiz. Die is al vanaf dag 1 in ’t Kroegie aan het Kerkplein in Hoorn. De quiz vol muzikale verbanden start immer rond het klokje van 20:23 uur. De eerste editie was ergens rond de eeuwwisseling en borduurde voort op de Popquiz Connecties in Delft. Sindsdien is hij elke maand gehouden, dus we kunnen wel stellen dat we hier te maken hebben met de langst ononderbroken lopende popquiz van Nederland.

In deze conXiesquiz mag je trouwens steeds van twee nummers raden wat ze met elkaar gemeen hebben. Dat kan in de artiestennaam zitten of juist in de titel, of titel én artiest, maar het kan ook iets totaal anders zijn, bijvoorbeeld dat er neusfluitsolo’s in beide nummers zitten.

Maar goed, wat verder uniek is aan deze quiz: de deelname is gratis! Wie de meeste punten op het eind heeft, krijgt een gratis consumptie van barman Michiel en onder alle deelnemers wordt een hypermoderne cd verloot. Skitterond.

Dus onthoud voor volgende maand: kom ook langs in ’t Kroegie, aan het Kerkplein in Hoorn. Ja toch, niet dan?

 

Getagged , , , , , ,

Spit it Over and Out: The Maccabees kappen ermee

The Maccabees stoppen en dat is zonde. Hun vierde en laatste album, Marks To Prove It, leek aanvankelijk eindelijk de belofte in te lossen die met Toothpaste Kisses, Pelican en Love You Better sluimerend aanwezig was. Dat titelnummer, briljant! Maar dan luister je dat laatste album weer eens in zijn geheel en merk je toch dat die wisselvalligheid blijvend is. Tja. Zonde.

Nou ja, niet elk bandje is in staat om legendaaarische album te maken, dus misschien is The Maccabees wel meer van de singles. En dan is Spit It Out gewoon weer een fraai staaltje van hun kunnen. Topsingle! Mooie herinnering aan een net-geen-topband.

The Maccabees – Spit It Out

 

Getagged , , ,

Ik ga Alleen Naar De Kermis met Thijs en Jeroen

Je komt het helaas niet zo vaak tegen, die combinatie: de liefde voor zowel Brood-, Stones- en Kecks-rock als voor het Nederlandstalige lied met een lach en een traan. Het Hoornse drietal Kopvoeter heeft het zeker in zich, bij Thijs Boontjes is het allemaal al helemaal op zijn plaats gevallen. Mensen blij maken met een verdrietig lied, dat is een mooie gave, en (nota bene ex-Kopvoeter) Jeroen Overman vragen voor de rol van bassist is gewoon heel verstandig. De EP Ambiance (sfeertje, hè?) bevat nog twee fraaie liedjes en is net uit bij TopNotch. Met zulke mensen wil je toch een biertje drinken? Of daar nu een kermis bij is of niet.

Thijs Boontjes Dans- en Showorkest – Alleen Naar De Kermis

Getagged , , , , , ,

Berlin Got Blurry heeft alles weer wat een liedje geweldig maakt

Ohhh, we hebben er weer eentje: zo’n langzame omhoogkruiper, zo’n typische onderdehuidzitter. Weird. Berlin Got Blurry, van Parquet Courts. Voorlopert van hun nieuwe album Human Performance. En wat is hij weer geweldig in al zijn eenvoud. Het Fender-tokkeltje, het melancholische orgeltje en die ontwapenende (laat ik eens een woord lenen) melkmuil van Andrew Savage, alles klopt weer. Briljante rammelpop uit Brooklyn.

Donderdag 23 juni staan ze in Paradiso Noord. Ik zou niet weten wat je anders moet doen die dag.

Parquet Courts – Berlin Got Blurry.

Getagged , , , , ,

I say: yea, I am chemistry

Maf, bizar, weird, verwarrend. Je ziet de clip, hoort de muziek en denkt ja, het gaat weer allemaal op voor Yeasayer. Hun nieuwe single + video is inderdaad niet zo toegankelijk als 97,5% van de huidige top 40. Sterker: soms valt het kwartje helemaal niet bij Yeasayer – zie ook hun laatste album Fragrant World.

I am Chemistry is in elk geval veelbelovend voor het nieuwe album. En als die plaat Amen & Goodbye (1 april is-ie er pas) tegenvalt is dit gewoon een prima stand-alone, traditioneel voorzien van een typische Yeasayer-clip: uit een zojuist neergestorte ruimtebevarende dame komt een nieuw wezen gekropen dat vervolgens weer in een ander wezen muteert en dat gaat verder wandelen en dansen op een mooi muzikaal stukje en vervolgens start een kinderkoor dat zingt over oleander en …

… ach. Ervaar het allemaal zelf maar.

Yeasayer – I Am Chemistry

Getagged , , ,

11 x 2015 : Tame Impala – Let It Happen

Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.

Vandaag eindig ik met Tame Impala, u weet wel, de psychedelische Australische rockband onder leiding van Kevin Parker die u natuurlijk kent van Solitude is Bliss en Elephant. Tame Impala verraste dit jaar vriend en vijand het album Currents, die een behoorlijke stijlbreuk betekent met de vorige twee albums. Zoiets wordt niet door iedereen gewaardeerd. Aanvankelijk door mij, bijvoorbeeld. Singles als Cause I’m a Man en Eventually, ja, die zijn wel wennen met dat lijzige kopstemmetje. De huidige single The Less I Know the Better is dan weer erg sterk (net als die spannende clip – hoort u trouwens ook Level 42 erin?) maar dit alles is niks vergeleken met dit nummer: Let it Happen.

Let it Happen is wat mij betreft hét ijkpunt van 2015. Als ik over tien jaar met een popquiz mee zal doen en dit komt langs zeg ik meteen, ja, dit was 2015, geen twijfel mogelijk. Want gotsamme mensen, wát een lied! Het zit al maanden in mijn hoofd te dansen. Wat uiteraard mede te danken is aan De Drop. De video erbij, een mini-speelfilm, moet u écht even kijken. Die clip heeft maar 1 nadeel: hij is te kort. Want ja, elke seconde van de 07:46 die het nummer duurt hoort er gewoon bij. Dat weten ze ook – hoe kán het eigenlijk – op Radio 2 ondertussen: hij staat al op 1790 in de Top 2000! Dat kan alleen maar stijgen de komende jaren. Toch?

Tame Impala – Let it Happen

 

 

Getagged , , , , ,

11 x 2015 : Deerhunter – Snakeskin

Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.

Vandaag Deerhunter, u weet wel, die wat lastig te plaatsen band uit Atlanta die al sinds 2001 aan de weg timmert en ons alreeds voorzien heeft van fraaie maar niet al te eenvoudige albums als Halcyon Digest en Monomania. De drijvende kracht achter dit muzikale vehikel, Bradford Cox, kent u wellicht ook van Atlas Sound. Cox heeft sinds zijn geboorte al te kampen met veel lichamelijke ongemakken (“I was born already nailed to the cross”) en daar kwam in 2014 nog een aanrijding door een auto bij, waar hij gelukkig goed van hersteld is.

Rond oktober merkte ik Snakeskin op, een geweldige voorbode van het album Fading Frontier (wat nu mijn Album van het Jaar blijkt te zijn). In tegenstelling tot het oudere werk is dit gewoon een fris-fruitig melodietje, wat zeg ik: James Brown zou ook wel uit de voeten kunnen met deze funky sound. Gelukkig is de onderliggende laag nog altijd sinister, en dat zie je ook in de clip: Bradford Cox zit in zijn tuinbroek op een stoel, zijn hondje Faulkner op de achtergrond en een doodshoofd in de hand. Zijn maniakele grimas klopt aan alle kanten.

Oh … dit liedje. Het funkt, het jengelt, het swingt. Het blijft weken in je hoofd hangen. En het verandert constant: geen couplet- of refreinlijn verloopt de eerste tweeënhalve minuut hetzelfde. Waarna het liedje nog twee minuten doorgaat in fraaie duistere klanken (hé, daar komt die aanrijding ook langs) zodat het allemaal weer nét niet geschikt is voor het Top 2000-café. Ach, dan maar niet; houden we Deerhunter toch lekker voor onszelf, nietwaar?

Deerhunter – Snakeskin

Getagged , , , , , , ,
%d bloggers liken dit: