Tagarchief: 11 x 2017

11 x 2017 : King Krule – Dumb Surfer

King Krule – Dumb Surfer

 

Nog even tot nieuwjaarsdag: om de zoveel tijd een van de elf liedjes die voor mij 2017 2017 maakten. Vandaag sluiten we af met Dumb Surfer van King Krule, u weet wel, dat is de nickname van Archy Ivan Marshall, een multi-muzikaal Engels talent dat u wellicht nog kent onder de naam Zoo Kid en dit jaar zijn derde album uitbracht, The OOZ, wat wellicht niet voor niets het omgekeerde van Zoo is.

Dumb Surfer haalt van alles naar boven: jaren 80, hiphop, vage doemwave en de Madness-saxofoon, in een 2017-jasje. Eigenlijk krijg je dat typische 1981-gevoel ervan, alsof Ghost Town van The Specials vandaag voor het eerst zou zijn uitgekomen. En dan die heerlijke clip erbij: een mini-horror opgenomen in het plattelandsdorpshuis. Prachtig!

Getagged , , ,

11 x 2017 : UNKLE feat. Mark Lanegan, ESKA en Twiggy Ramirez – Looking for the Rain

UNKLE feat. Mark Lanegan, ESKA en Twiggy Ramirez

 

Nog even tot nieuwjaarsdag: om de zoveel tijd een van de elf liedjes die voor mij 2017 2017 maakten. Vandaag UNKLE, u weet wel, dat project waarvan Mo’Wax-oprichter James Lavelle eigenlijk de enige constante factor is en dat sinds 1992 met onregelmatige regelmaat met een nieuw album komt.

Dat nieuwe album, het eerste in 7 jaar, heet The Road Pt. 1. Nu weten we dat je doorgaans goed moet uitkijken met het alvast nummeren van je album want er kan zomaar geen tweede deel – of juist geen eerste – komen, maar dit geheel terzijde.

Luister naar Looking for the Rain, mensen. Het is bijna zes minuten genieten van een spannende en tegelijkertijd ontspannende schoonheid. De perfecte combinatie van de lome beats en de krassende stem van Lanegan maakt het een track die zo op een Massive Attack-album zou kunnen staan. Het staat alvast terecht op mijn lijstje van dé nummers van 2017.

Getagged , , , , , , ,

11 x 2017 : Royal Blood – How Did We Get So Dark?

Royal Blood – How Did We Get So Dark?

 

Nog even tot nieuwjaarsdag: om de zoveel tijd een van de elf liedjes die voor mij 2017 2017 maakten. Vandaag is dat How Did We Get So Dark? van Royal Blood, u weet wel, het duo Mike Kerr en Ben Thatcher uit Brighton dat in 2017 hun tweede album uitbracht met dezelfde titel: How Did We Get So Dark? en daarmee een Muse-plaat maakte die Muse al jaren niet heeft gemaakt.

Het openingsnummer van het gelijknamige album laat direct horen welke kant Royal BLood opgaat: naar de top van de stonerige rock. Goed, de plaat grossiert in clichématige klanken maar die zijn dan wél razendknap uitgevoerd. Sterker: je zou willen dat elk bandje na een veelbelovend debuut zo zelfverzekerd doorknalt als Royal Blood. How Did We Get So Dark? is wat mij betreft daarvan hun fraaiste liedje.

Getagged , , , , ,

11 x 2017 : Protomartyr – A Private Understanding

Protomartyr – A Private Understanding

 

Nog even tot nieuwjaarsdag: om de zoveel tijd een van de elf liedjes die voor mij 2017 2017 maakten. Vandaag is dat A Private Understanding van Protomartyr, u weet wel, dat excellente gezelschap uit Detroit rond de majestueuze dichter en manische straatpreker Joe Casey die we – en dit is net bekend geworden, hoera! – aankomende zomer live gaan zien op Haldern.

Ik kan niet goed uitleggen waarom Protomartyr zo briljant is. Ik kan niet goed onder woorden brengen waarom A Private Understanding zo’n fantastische opener is van het briljante album Relatives in Descent. Ontdek het zelf! Ga er goed voor zitten, pak een glas bier, zet de plaat gewoon en laat je drie kwartier onderdompelen in een mix van … ja, wat is het, post-punk? Ga luisteren!

Getagged , , , , ,

11 x 2017 : Nothing But Thieves – Amsterdam

Nothing But Thieves – Amsterdam

 

Nog even tot nieuwjaarsdag: om de zoveel tijd een van de elf liedjes die voor mij 2017 2017 maakten. Vandaag is dat Feel It Still van Portugal. The Man, u weet wel, de band uit het Engelse Southend-On-Sea rondom de geweldige zanger Conor Mason die hun optreden op Sziget dit jaar moesten cancellen vanwege een stuk mes in het oog van Mason. Apart.

Amsterdam gaat een klassiekertje worden, verwacht ik. Het heeft alles wat je in een rocksingeltje zoekt: een spannend begin, een goede opbouw naar het catchy refrein dat over and over and again and again and again in je kop blijft zitten en dan is-ie opeens weer af terwijl er dan al 4 minuten en 32 seconden voorbij zijn. De stem van Conor Mason haalt elke noot moeiteloos, iets wat we een paar jaar geleden al mochten vaststellen in Bitterzoet, in, jawel, Amsterdam.

Getagged , , , , , ,

11 x 2017 : Portugal. The Man – Feel It Still

Portugal. The Man – Feel It Still

 

Nog even tot nieuwjaarsdag: om de zoveel tijd een van de elf liedjes die voor mij 2017 2017 maakten. Vandaag is dat Feel It Still van Portugal. The Man, u weet wel, de band uit Alaska rond zanger John Baldwin Gourley die ooit een boek wilde schrijven over de avonturen van zijn vader. De titel van dat boek? ‘Portugal. The man.’

Oké, zing eerst maar even mee met de Marvelettes: ‘Oh yeah wait-a-minute mister postman’, en zet dan Feel It Still op. Voelt u hem? Nah, prima, want het draagt voor een groot deel bij aan het liedje dat zo’n beetje het vaakst spontaan door mij geneuried werd in 2017. Catchy as catchy can!

Getagged , , , , , ,

11 x 2017 : Spoon – Can I Sit Next To You

Spoon – Can I Sit Next To You

 

Nog even tot nieuwjaarsdag: om de zoveel tijd een van de elf liedjes die voor mij 2017 2017 maakten. Vandaag is dat wederom een vragende titel, Can I Sit Next To You, u weet wel, de tweede single van het album Hot Thoughts wat alweer het negende studioalbum is van onze Austiniaanse vrienden van Spoon.

Het bandje rond zanger John Britt Daniel en drummer Jim Eno is al sinds 1993 actief in de muziekwereld en ontwikkelt zich nog altijd op het muzikale vlak. Het swingt, het rockt, het heeft bijna blue-eyed soul, natuurlijk ook door de productie van David Fridmann. De single Can I Sit Next To You steekt dit jaar duidelijk boven het maaiveld uit, met name door het heerlijk vals-jengelende stukje elektronica in het refrein. Houden we van.

Getagged , , , , , , , ,

11 x 2017 : Ryan Adams – Do You Still Love Me?

Ryan Adams – Do You Still Love Me?

 

Nog even tot nieuwjaarsdag: om de zoveel tijd een van de elf liedjes die voor mij 2017 2017 maakten. Dat is vandaag Do You Still Love Me?, de openingstrack van Ryan Adams’ Prisoner, u weet wel, zijn vijftiende album alweer en het eerste album na 1989, die bij vlagen aardig gelukte remake van een compleet Taylor Swift-album.

Toen ik begin dit jaar Do You Still Love Me? voor het eerst hoorde was ik even in de veronderstelling dat REO Speedwagon een nieuwe single uit had: dat lekkere herkenbare AOR-geluid dat aan het eind van de jaren 70 zo gewoon was, met een jengelend orgeltje en een uiterst fijne gitaarsolo, maar toch weer helemaal 2017. Dat de track het hele jaar in mijn hoofd is blijven hangen bevestigt dat.

Getagged , , , ,

11 x 2017 : Alt-J feat. Ellie Rowsell – 3WW

Alt-J – 3WW

 

Nog even tot nieuwjaarsdag: om de zoveel tijd een van de elf liedjes die voor mij 2017 2017 maakten.

Vandaag 3WW van Alt-J dat is opgenomen met Ellie Rowsell, u weet wel, die uiterst begaafde zangeres van Wolf Alice. De videoclip is opgenomen in Mexico en is van een machtige schoonheid: een zoektocht naar liefde, desolaat en onvermijdelijk. Laat het maken van pakkende video’s – Hunger of the Pine bijv. – sowieso maar over aan Alt-J.

3WW is geïnspireerd door het liefdesverhaal van Romeo & Juliet. Het beeld van Julia in Verona is door de jaren aangetast vanwege de vele bezoekers die hun handen erop leggen, in hún zoektocht naar de liefde. Het is de verklaring voor 3WW, ‘the 3 worn words’, I Love You. Overigens staat op elk nummer van Relaxer, het derde album van Alt-J, het getal 3 op een of andere wijze centraal.

Getagged , , , , ,

11 x 2017 : Courtney Barnett & Kurt Vile – Over Everything

Courtney Barnett & Kurt Vile – Over Everything

 

Nog even tot nieuwjaarsdag: om de zoveel tijd een van de elf liedjes die voor mij 2017 2017 maakten.

Vandaag het guitige gelegenheidsduo Courtney Barnett & Kurt Vile, u weet wel, de man die ooit deel uitmaakte van The War on Drugs en de jongedame die in 2015 conXies’ Album van het Jaar heeft gemaakt. Een mooi duo? Ja, een prachtstel.

30 augustus kwam de eerste single van hun liefdesbabytje Lotta Sea Slice (hier integraal live) uit, Over Everything. Ik moet eerlijk zeggen dat ik aanvankelijk ik een tikkeltje teleurgesteld was en dacht: wat duurt dat kreng lang – het gaat maar door! Maar hoe gek het ook weer gaat, opeens nestelt het melodietje zich vast in je geheugen en vier maanden later hoort het gewoon bij je beste 11 deuntjes van 2017. Mooi.

Getagged , , , , , ,

11 x 2017 : Rolling Blackouts Coastal Fever – French Press

Rolling Blackouts Coastal Fever – French Press

Nog even tot nieuwjaarsdag: om de zoveel tijd een van de elf liedjes die voor mij 2017 2017 maakten.

Vandaag Rolling Blackouts Coastal Fever (en wij mogen Rolling Blackouts C.F. zeggen), u weet wel, dat bandje uit Melbourne dat afgelopen jaar z’n tweede ep uitbracht, The French Press, op het fameuze Sub Pop-label. Zanger Fran Keaney en zijn neef Joe White zingen en spelen gitaar, Tom Russo doet dat ook, Toms broertje Joe Russo speelt bas en hun vriend Marcel Tussie drumt – stop de tijd. Geldt trouwens ook voor hun muziek: tijdloos. Beetje The Smiths en echo’s van The Bunnymen met een flinke scheut The Go-Betweens, de Australische band die u hopelijk nog zult kennen van Streets of Your Town. Goed.

De single French Press laat het lidwoord van de titel van de ep weg, maar is muzikaal volstrekt áf. Wat een klassiekertje in de dop is dit zeg! Rinkelende gitaartjes, lekker praterige zang en een heerlijke drive. Gaat dit snel horen! Nu, bijvoorbeeld.

Getagged , , , , ,
%d bloggers liken dit: