Hop, zo naar Los Bantamos, Top2000-quiz
conXies
Dagelijks muzikale connecties
Tagarchief: 2015
Holy Holy, wat is dit goed zeg
Afgelopen vrijdag was ik bij London Calling en daar zie je wel vaker geweldige dingen, maar deze keer was het allemaal wel heel speciaal. Binnen een tijdsbestek van drie kwartier hoorde ik drie van de betere liedjes van 2015 langskomen. Eerst LA Priest met Oino in de bovenzaal, daarna liet Holy Holy in de grote zaal al vrij snel History voorbij komen, en ten slotte kwam daar You Cannot Call for Love Like a Dog nog langs. Maffe titel van onze Australische vrienden, maar dat is ze vergeven. Want alles klopt aan dit pareltje: sterke hook, fraaie zang, heerlijke opbouw en een fantastische eindsolo.
Het album is net uit en staat vol met lekkere indiebluescountryrock; geef hem een paar draaibeurten mensen.
Holy Holy – You Cannot Call for Love Like a Dog
Toro Y Moi’s Lilly is heerlijk chilly
Chillwave noemen ze het. Van die lekker dromerige elektronica, zoals bijvoorbeeld Neon Indian het ook maakt, en ergens ook wel Animal Collective. Nu we langzaamaan een beetje gewend zijn aan het nieuwe geluid van Tame Impala – ze gaan nu echt gaat doorbreken met hun Level 42-kopstem-sound – is het een stuk makkelijker om de zang van Toro Y Moi te kunnen waarderen.
Toro Y Moi – ene meneer Chazwick Bundick – timmert sinds 2008 al een aantal albums aan de weg met zijn opmerkelijke chillwave, waarvan de huidige single Lilly zomaar een hit kan worden. Want het heeft veel. Melodie. Authenticiteit. Goeie vibes. En een prachtige brug naar het refrein.
Stel je voor: warme zomeravond, fris roseetje, paar olijfjes en kaasjes erbij, en chill!
Toro Y Moi – Lilly
CoverX 2814 : New Wave (2015)
Hatseklats! Recente shizzle, ouwe!
What Went Down? Foals is rising
Wat een dijk van een single, het titelnummer van het aankomende vierde album van Foals: What Went Down. Die jongens uit Oxford hebben muzikaal gezien een aardige route afgelegd sinds hun Antidotes uit 2008, het is bijna niet meer herkenbaar – en dat bedoel ik op een positieve manier. Dit is zo’n single die langskomt op de radio waarvan je opeens denkt: BAM!
Eigenlijk een beetje vergelijkbaar met The Maccabees: eerste single van hún gelijknamige vierde album, Marks to Prove It, is ook al zo’n knaller (en wat een mooie conXie eigenlijk, nu ik er zo over nadenk: eerste single van vierde album is titel van dat album).
Van de clip van What Went Down snap ik dan weer even geen zak, maar goed, dat zal wel hip en horror zijn en zo.
Foals – What Went Down
Puur goud, die Mini Mansions
Er waren al twee lekkere singles van het nieuwe album van Mini Mansions uit, maar het album The Great Pretenders moest u toch echt even gaan luisteren. Het is een lekker ongecompliceerd popplaatje vol prettig puntige elektrorockliedjes, die de liefhebbers van bijvoorbeeld MGMT, Of Montreal en Franz Ferdinand/Sparks wel zullen aanspreken.
Kent u Mini Mansions nog niet? Het is het bandje van Michael Schuman, bassist sinds 2007 van Queens of the Stone Age. Vorig jaar dook hij de studio in met onder andere Brian Wilson, voor de lekkere single Any Emotions, en Arctic Monkey Alex Turner, voor het fantastische Vertigo. De plaat bevat nog meer fraais. Opener Freakout! zet al meteen de toon en hoogtepuntjes als Death Is A Girl en Fantasy versterken dat zomerse gevoel alleen maar meer. En dan staat er nog veel meer moois op. Echt een gouden plaatje!
Dan staat er dus nota bene ook een gouden plaat op de voorkant afgebeeld, maar wacht eens, die cover! Die komt Herr Meijer stiekem bekend voor. Even wat sites bezocht en jawel: het Zweedse Loney, Dear – onder meer gezien op Haldern Pop – heeft dat gouden ding ook als hoes gebruikt, in 2009 voor hun album Dear John, maar dan op z’n kop.
Het blijkt te gaan om de zogeheten Voyager Golden Record, een plaat vol aardse beelden en geluiden die in 1977 door de NASA werd gebruikt voor twee ruimtevaartvluchten met de Voyager. Het leek ze toentertijd wel een goed idee om zo de aarde elders te promoten.
Goed, tot zover dit Blokhuisje, snel terug naar aarde mensen, en ga dat album van Mini Mansions luisteren hè. Bijna alles goud wat er klinkt.
Twee bandjes, één gedachte
