Motörhead – 1916 (1991)
Motörhead komt in 1991 met een album genaamd 1916. Het is een wat raar allegaartje van stijlen, het begint gewoon sterk maar er zitten een paar vreemde missers tussen. Ach. Het blijft Lemmy, het is Hem dus vergeven.
Paris 1919 is de absolute klassieker van John Cale. Het album komt uit 1973
Parijs, 1919. The Great War is over, de Vrede van Versailles wordt getekend. Cale neemt ons mee op een soort muzikale rondreis door Europa met fraaie nummers als Child’s Christmas in Wales, Andalucia, Half Past France en uiteraard het titelnummer Paris 1919 (la la la la). Beluister het hele album op Spotify of hier, op de JouBuis:
Cale wordt op dit album muzikaal bijgestaan door Lowell George – wat was die man toentertijd toch actief – met zijn Little Feat-vriend drummer Richie Hayward en jazz-held Wilton Felder. Dat hoor je er zeker aan af: het zit muzikaal uitstekend in elkaar.
Het album Paris 1919 is van de Welshman John Cale. Het volgt op een album van John W. Cale uit Oklahoma City. Twee keer John Cale, dat is natuurlijk de conXie. Zo hebben we elke dag een nieuwe conXie op deze site.
En elke eerste maandag van de maand hebben we ook een heuse conXiesquiz, in ’t Kroegie in Hoorn. Het principe is simpel: er zijn steeds twee liedjes die je helemaal te horen krijgt. Tussen die twee liedjes zit een opmerkelijke conXie. Dat kan in de titel of artiest zitten, in een blokfluitsolo, een speciale gebeurtenis of wat dan ook. Je hebt steeds twee complete liedjes de tijd om erachter te komen.
Ik zou zeggen: kom eens langs in ’t Kroegie, aan het Kerkplein in Hoorn. De puntige kerktoren herken je van kilometers afstand; daar is het ook ongeveer. We beginnen rond het klokje van 20:23 uur. Nu al zin in!
Het tiende album van John W. Cale oftewel J.J. Cale is Number 10 en komt uit 1992
John W. Cale werd geboren op sinterklaasavond 1938 in Oklahoma City. Om verwarring met een meneer van The Velvet Underground te voorkomen neemt hij eind jaren 60 de artiestennaam J.J. Cale aan. In 1971 brengt hij zijn eerste album uit, Naturally, ‘dat album met die geschilderde wasbeer’.
Op Naturally staan alvast drie nummers die andere muzikanten al een keer van hem geleend hadden, terwijl het grote publiek nog nooit van hem gehoord had. Zo speelde Lynyrd Skynyrd al Call Me the Breeze, was Poco als eerste met een versie van Magnolia en had Eric Clapton al een grote hit gehad met After Midnight. Ook van het Cale-nummer Cocaine heeft Clapton een enorme hit gemaakt.
Number 10 is zijn tiende album – een terechte #10 dus. Cale haalde vaker zo’n grapje uit: Zijn vijfde album is genaamd 5 en de opvolger van album 7 heet #8.
De goede man is overleden op 26 juli 2013, op 74 jarige leeftijd, in La Jolla.
Mooi rond getal, mooi beroerd album
Jantje Smit – Hallo Engel, Duitstalig album uit 2002 van onze Veuledammer vriend
Hallo Venray – Where Is the Funky Party? (2017)
Funky Divas van En Vogue komt uit 1992. De geweldige eerste single, My Lovin’ (You’re Never Gonna Get It), begint op het album met een deel van Who’s Lovin’ You van The Miracles
Blijft leuk: En Vogue met My Lovin’ (You’re Never Gonna Get It)
https://www.youtube.com/watch?v=Xpugp6DIb3I
Hi, We’re The Miracles, debuut uit 1961, uiteraard met Smokey Robinson
Ben Folds – Songs for Silverman (2005)
Een ongekend muzikaal talent, met projecten links en rechts. Dat laatstgenoemde project, Fear of Pop, was trouwens de eerste keer dat hij met William Shatner samenwerkte.
Van het bandje Fear of Pop kent u In Love wellicht:
William Shatner met het door Ben Folds geproduceerde Has Been uit 2004. Prijsnummer is het duet met Joe Jackson, Common People
Met behulp van Ben Folds komt William Alan Shatner (of Montreal) in 2004 met het geweldige Has Been. Het is niet zijn albumdebuut. Dat was The Transformed Man al, een album vol Shakespeare-teksten op orkestmuziek uit 1968, toen de Canadees wereldberoemd was als kapitein James T. Kirk in Star Trek.
36 jaar later dus komt Has Been uit. Op het album staan opmerkelijke covers, soms in duet met artiesten als Henry Rollins, Aimee Mann en Adrian Belew. Prijsnummer is de versie van Common People, waarbij na 01:20 Joe Jackson opeens een geweldige acte de présence geeft in de show van Jay Leno. De video is wat matig van kwaliteit, maar hé, de intentie is goed moet u maar denken.
Dit is Common People, uitgevoerd door William Shatner (op dat ogenblik al 73 jaar) met de band van Ben Folds en Joe Jackson
Two Sides Of Leonard Nimoy is een soloalbum uit 1968 van Strak Trek-icoon Mr. Spock met daarop bijv. Gentle on My Mind
Uit 1968 komt dit album van Leonard Nimoy, de man die we beter kennen als Mr. Spock uit Star Trek. Hij zingt onder andere Gentle on My Mind en u mag zelf bepalen of dat verdienstelijk is gedaan; hij heeft in elk geval goede oren om muziek te maken.
Dat nummer Gentle on My Mind, van John Hartford, was eigenlijk nooit bedoeld als single. Het verscheen als demo maar Capitol bedacht dat het prima zou scoren. En dat deed het ook! Het lanceerde niet alleen de carrière van Glen Campbell; omdat het door ontzettend veel andere artiesten is gecovered, zoals op dit album dus, heeft Hartford er miljoenen aan verdiend.
