Zo. Hier zijn we dan. Ein-de-lijk in zijn eigen omgeving, met allemaal eigen bewerkingsmogelijkheden – die ik nog niet helemaal allemaal goed ingesteld heb maar dat komt goed deze week – en met zijn eigen url: conxies.nl
Daar ben ik, in de naam van de liefde, behoorlijk trots op! U ook?
Dankzij al die Occupy-dingeses zijn al mijn gedachten finaal bezet door V
Hee! Careful with that Axe, ja?
Oei: Kim en Thurston, de getrouwde basis van Sonic Youth, zijn uit elkaar na dertig jaar. En misschien eindigt daardoor ook wel Sonic Youth. Is dat eerste erg? Als ik dit nieuws eind jaren 80 – toen Kim Gordon samen met Kim Deal de lekkerste rockchicks van de hele planeet waren – gehoord zou hebben wel. Dan had ik hoop gekoesterd. Nu is de interesse wat minder geworden – ja, zoiets slijt toch, hè.
Maar is het tweede erg? Geen idee, eigenlijk. Ik heb Sonic Youth vijf keer in levende lijve mogen aanschouwen, waarvan de vijfde keer pas muzikaal alles een keer helemaal klopte, maar dat is een mooi tijdje terug. En ik koester nog altijd Daydream Nation en Sister als dé twee topalbums van ze, en die zijn respectievelijk ook alweer uit 1988 en 1987.
Maar wat het ook gaat worden, de liefde voor Sonic Youth zal altijd blijven. Come back again, and play your sad guitar!
Binnenkort wordt dit, jawel, conxies.nl! *trots*
Gaaf. Gisteravond, in het Swafsche, winnen Jono en ik de Berryquiz. Fijn, maar wat er altijd zo mooi is, er zit tussen die 250(!) singeltjes die de Vinyloog draait altijd wel een pareltje van weleer waar je van denkt: Nôh! Toid niet hoort.
Dit is er zo één, uit de alliteratieronde (oftewel: het eerste en laatste woord van de titel allitereert) – Digging in the Dirt, van Peter Gabriel. Zes jaar na de clip van Sledgehammer komt de brave borst met een zeker zo fraaie videoclip. Mooi liedje ook, maar nauwelijks opgemerkt toentertijd: in de drie weken in de top 40 nummertje 30 halen is niet écht spectaculair. Vandaag, na bijna twintig jaar, geef ik het dit kleine podiumpje. Gewoon, omdat het kan.
Ingezonden mededeling van onze Vinyloog:
“beste popquizzers!
a s donderdag is er weer een geheel nieuwe 45pk in café Swaf waarin u vergast wordt op ronden Alliteratie, A x 2, Alias smith and jones, A als woord en Alarmschijven.
als altijd 250 punten te scoren voor je €2,50; het wordt weer 3 uur zweten dus kom op tijd opdat we stipt om half 9 kunnen beginnen
grote groeten, mc berry”
Allemaal A’s, dus, donderdag de dertiende in het Swafsche. Benieuwd of de SelverA’s daar ook tussen zitten.
Kent u Mazzy Star toevallig, met die heerlijke Hope Sandoval? Ik moest er in elk geval direct aan denken toen ik de Megahit van deze week, Video Games, voor het eerst hoorde – dankzij dit café, jawel! – want Lana Del Rey (spel die naam maar niet achterstevoren) heeft ook dat heerlijk zwoele, nasale stemgeluid. Daarnaast springen Nancy Sinatra, Susanna Hoffs, Stevie Nicks en Amy Winehouse door mijn hoofd. Tja, dan kijk ik niet vreemd op dat Pitchfork dit de beste nieuwe song vindt.
Maar vergeet al die andere namen en luister zelf. Want: poeh! Wat een talent die Lizzy Grant, zoals ze eigenlijk heet. En wat een lekker melancholisch clipje, ook.
http://www.youtube.com/watch?v=HO1OV5B_JDw
Nou, dan maar meteen haar optreden gisteren bij Jools erachteraan. Gewoon, omdat het kan.
http://www.youtube.com/watch?v=V5WlkXFB2CU
