Ja, logisch. Ik heb deze trouwens in het oranje

Ja, logisch. Ik heb deze trouwens in het oranje

kWeet eigenlijk niet of ik hier de jarige Jono een plezier mee doe


Beastie Boys – Licensed to Ill (1986)
De ene na de andere briljante vondst op Licensed to Ill. Het is op dat ogenblik het nieuwe ijkpunt in hiphopland: No Sleep Till Brooklyn, Fight for your Right en … Paul Revere – een nummer met die titel staat ook hierop. Origineel, bijdehand, grensverleggend. Een echte genreklassieker.
Na het bizarre optreden in de Jaap Edenhal heb ik Beastie Boys nog zeker drie of vier keer live mogen aanschouwen. Ongelooflijk goed, energiek en eigen.
Ik was rond die tijd best wel een wigger, dus het eerste nummer wat ik van ze kende, via importtapes van Engelse en Amerikaanse radiozenders of weet ik veel hoe ik eraan kwam toentertijd, was iets heel anders: Hold It Now, Hit It
Briljant gewoon.

The Itch, album uit 2005 van Benjamin Herman, met hulp van jazz-grootheden als Anton Goudsmit en Han Bennink
Ik zag hem vorig jaar nog met The Kik optreden, saxofonist Benjamin Herman. Is de gemiddelde conXies-lezer een beetje bekend met de goede man? Je ziet hem in elk geval regelmatig in DWDD voorbijkomen met zijn saxofoon, bijvoorbeeld bij Typhoon. En misschien ken je hem wel van zijn leidersrol bij de New Cool Collective.
Solo maakt hij al sinds eind jaren 90 albums. The Itch is zijn vijfde studioalbum en daarbij wordt hij gesteund door de topspelers in de Nederlandse jazzwereld: gitarist Anton Goudsmit, bassist Ernst Glerum en drumheld Han Bennink. De laatste zorgt ervoor dat het allemaal af en toe even ontregeld wordt, want eigenlijk is het maar een nette plaat dit. Weinig jeuk.
The Itch van Benjamin Herman volgt op een van de vele soundtracks van Hitchcocks huiscomponist Bernard Herrmann. Familie, ergens, wellicht. En zo hebben we elke dag weer een nieuwe conXie op deze site.
Hopla!


Motörhead – 1916 (1991)
Motörhead komt in 1991 met een album genaamd 1916. Het is een wat raar allegaartje van stijlen, het begint gewoon sterk maar er zitten een paar vreemde missers tussen. Ach. Het blijft Lemmy, het is Hem dus vergeven.

Hi, We’re The Miracles, debuut uit 1961, uiteraard met Smokey Robinson

One Foot in the Grave van Bek David Campbell – ja, of Beck Hansen – is een van de drie (!) albums die in 1994 zijn uitgekomen van hem.

Jermaine Jackson – Come Into My Life (1973)

The War on Drugs. Jaren geleden op de donderdag van Haldern gezien, in de Biergarten, en een jaar later werd Lost in the Dream gewoon even conXies’ Album van het Jaar 2014. Toch mooi.
Zoals Nixon al zei in de jaren 70: ‘Drugs zijn Public Enemy No. 1 en daarom voeren wij The War on Drugs’. Daar kan vrijwel iedereen het natuurlijk alleen maar mee eens zijn. En bovendien leid je zo wel mooi de aandacht af van je bij voorbaat al tot mislukken gedoemde oorlog met Vietnam.
Lost in the Dream zijn kan net zo verwarrend zijn als Lost in Translation. Nu heeft de kamer op de foto wat meer de uitstraling van een drugshol, maar hé, achter die hoes schuilt wel mooi het conXies’ Album van het Jaar van 2014, met hits als Red Eyes en Under the Pressure.

Tom Waits met zijn plaat uit 1976, Small Change, met daarop klassiekers als Step Right Up, Tom Traubert’s Blues en Piano Has Been Drinking (Not Me)