En dit

Zo dan. Oh, en: Hup AZ!

Goedemorgon!

kWeet eigenlijk niet of ik hier de jarige Jono een plezier mee doe

Ook fijn – uit 1966 alweer, mensen


Beastie Boys – Licensed to Ill (1986)
De ene na de andere briljante vondst op Licensed to Ill. Het is op dat ogenblik het nieuwe ijkpunt in hiphopland: No Sleep Till Brooklyn, Fight for your Right en … Paul Revere – een nummer met die titel staat ook hierop. Origineel, bijdehand, grensverleggend. Een echte genreklassieker.
Na het bizarre optreden in de Jaap Edenhal heb ik Beastie Boys nog zeker drie of vier keer live mogen aanschouwen. Ongelooflijk goed, energiek en eigen.
Ik was rond die tijd best wel een wigger, dus het eerste nummer wat ik van ze kende, via importtapes van Engelse en Amerikaanse radiozenders of weet ik veel hoe ik eraan kwam toentertijd, was iets heel anders: Hold It Now, Hit It
Briljant gewoon.

America, oftewel A 200-Year Salute in Story and Song van Johnny Cash, is een conceptalbum uit 1972 van the man in black
Een aardig stukje – enigszins gekleurde – geschiedenis uit 1972, voorgedragen door meester Johnny Cash. Nummer 6 kent iedereen, maar misschien in een heel andere gedaante, The Battle of New Orleans. Herken je het?
Precies, dat nummer dat we qua titel ook kennen van de Zangeres zonder Naam – of in de woorden van Gerrit Komrij: ‘Zangeres. Mag geen naam hebben’, maar dit geheel terzijde.
Johnny is fier op Amerika, kent zijn geschiedenis en showt de vlag trots. Geen confederations flag, zoals bij de vorige coverX. Nergens voor nodig.
En zo hebben we elke dag een nieuwe conXie op dit fijne blog.

Primal Scream – Give Out But Don’t Give Up (1994)
Het is 1994 en o.a. Oasis, Pulp, Radiohead, Supergrass en Blur zorgen ervoor dat Engeland ijzersterk op de internationale muziekkaart staat. Tegendraadse Primal Scream haalt zijn neus op voor de Britpop en kiest voor de hoes van hun album Give Out But Don’t Give Up voor een wat ouder Engels symbool, een confederations flag in een hippe neon-uitvoering. Beetje triest dat zo’n vlag in Amerika heden te dage staat voor alles waar de Ku Klux Klan zo dol op is. Ik zou mij daar toch liever wat verder vandaan houden.
De bandnaam komt van de bestseller van Arthur Janov uit 1970, The Primal Scream. John Lennon was er groot fan van. Binnen de methodiek om door schreeuwen om te kunnen gaan met angsten en pijn zit het tears for fears-principe. Laat daar nou de bandnaam van de vorige coverX vandaan komen.

Roland Orzabal gaat zonder Curt Smith verder met Tears for Fears en in 1993 verschijnt Elemental
In 1991 krijgen de twee mannen van Tears for Fears onenigheid en stapt Curt Smith uit de band. Hij gaat zich toeleggen op zijn solocarrière. Nee, ik ken die vier albums op vier verschillende labels ook niet.
Roland Orzabal behoudt blijkbaar het recht op het gebruik van de bandnaam want hij maakt zonder Smith twee albums: dit aardige Elemental uit 1993 en het behoorlijk sterke Raoul and the Kings of Spain uit 1995.
Op Elemental staan in totaal vier singles, de bekendste in Nederland ervan is Break It Down Again
Element volgt op The Element of Freedom van Alicia Keys. It’s elementary, deze conXie.

Acht jaar na haar debuut komt Alicia Keys in 2009 met The Element of Freedom
The Element of Freedom is het vierde album van Alicia Augello Cook, de officiële naam van mrs. Keys. Haar vader (Craig Cook) verliet haar moeder toen ze twee was; moeder Teresa Augello heeft haar solo grootgebracht in New York.
Op haar vierde, in 1985, speelt onze kleine heldin al op televisie mee in een aflevering van The Cosby Show. Je herkent haar bijna niet door haar korte haar; ze komt rond 02:45, na het meisje met de blauwe overall. Juist, dat is haar, met het grijze pakje en rode kraag.
Wellicht interessanter: vanaf haar zevende bespeelt ze al de keys van de piano, en in 1997 is haar eerste notering op MusicMeter een feit. Op de soundtrack van Men in Black staat haar eerste officiële zelfgeschreven opname, Dah Dee Dah (Sexy Thing). Vier jaar later komt Songs in a Minor uit en is Fallin’ meteen een wereldhit. Terecht.
Omdat het zo goed is hier de clip van Alicia Keys – Fallin’

The Hoff, de enige echte koning van het strand: David Hasselhoff met Looking for Freedom uit 1989
David Michael Hasselhoff kennen we al als Michael Knight – tot 1986 is hij mr. Knight Rider – wanneer hij in 1989 gevraagd wordt om Mitch Buchannon te spelen in Baywatch. In hetzelfde jaar maakt hij samen met de succesvolle Duitse producer Jack White – nee, niet hij – Looking for Freedom.
Alleen in Duitsland is The Hoff succesvol als artiest, het titelnummer van deze plaat wordt nog wel een internationale hit; in de zes weken in de Top 40 bereikt hij in Nederland de 22e plek.
Mitch Buchannon is de King of the Beach in Baywatch. Laat dat nou de titel zijn van de coverX van gisteren en eergisteren.