Fantastische ontdekking net gedaan. Echt nog nooit gehoord van Jonathan Wilson, maar ik zag dat Wendy hem na een tip van Paul Big had gedraaid via haar Last FM. Ja, die sociale media van tegenwoordig is zo gek nog niet. Meteen maar het hele album geluisterd op Spotify en ja: verkocht.
Jonathan Wilson zit qua stem ergens tussen Elliott Smith en Matthew Sweet in. Dat zijn geen verkeerde vergelijkingen. Het superrelaxte beginjarenzeventigsfeertje bevalt me uitstekend. Zit (of sta, wat kan mij het schelen) en geniet van Natural Rhapsody of deze, Desert Raven.
Goed idee voor de volgende uitvoering van Lijstjes: wat zijn de beste nummers van precies twintig jaar geleden, The Year that Punk Broke. Deze was in elk geval heel belangrijk voor me: Rhinoceros. Fijn. Juist vandaag, of nou ja, heel binnenkort dan (maar vanavond is het Halloween in t Kroegie en Swaf en zo).
Geinig. In 2009 stonden Edward Sharpe and the Magnetic Zeroes op Haldern en Lowlands, een paar weekjes later speelden ze bij Letterman, en nu, deze week, zijn ze Megahit op 3FM. Wat goed is komt snel, zeggen ze wel eens.
Hier hun optreden van toen bij David Letterman, met – uiteraard – Home.
Dankzij al die Occupy-dingeses zijn al mijn gedachten finaal bezet door V
Oei: Kim en Thurston, de getrouwde basis van Sonic Youth, zijn uit elkaar na dertig jaar. En misschien eindigt daardoor ook wel Sonic Youth. Is dat eerste erg? Als ik dit nieuws eind jaren 80 – toen Kim Gordon samen met Kim Deal de lekkerste rockchicks van de hele planeet waren – gehoord zou hebben wel. Dan had ik hoop gekoesterd. Nu is de interesse wat minder geworden – ja, zoiets slijt toch, hè.
Maar is het tweede erg? Geen idee, eigenlijk. Ik heb Sonic Youth vijf keer in levende lijve mogen aanschouwen, waarvan de vijfde keer pas muzikaal alles een keer helemaal klopte, maar dat is een mooi tijdje terug. En ik koester nog altijd Daydream Nation en Sister als dé twee topalbums van ze, en die zijn respectievelijk ook alweer uit 1988 en 1987.
Maar wat het ook gaat worden, de liefde voor Sonic Youth zal altijd blijven. Come back again, and play your sad guitar!
Gaaf. Gisteravond, in het Swafsche, winnen Jono en ik de Berryquiz. Fijn, maar wat er altijd zo mooi is, er zit tussen die 250(!) singeltjes die de Vinyloog draait altijd wel een pareltje van weleer waar je van denkt: Nôh! Toid niet hoort.
Dit is er zo één, uit de alliteratieronde (oftewel: het eerste en laatste woord van de titel allitereert) – Digging in the Dirt, van Peter Gabriel. Zes jaar na de clip van Sledgehammer komt de brave borst met een zeker zo fraaie videoclip. Mooi liedje ook, maar nauwelijks opgemerkt toentertijd: in de drie weken in de top 40 nummertje 30 halen is niet écht spectaculair. Vandaag, na bijna twintig jaar, geef ik het dit kleine podiumpje. Gewoon, omdat het kan.
Kent u Mazzy Star toevallig, met die heerlijke Hope Sandoval? Ik moest er in elk geval direct aan denken toen ik de Megahit van deze week, Video Games, voor het eerst hoorde – dankzij dit café, jawel! – want Lana Del Rey (spel die naam maar niet achterstevoren) heeft ook dat heerlijk zwoele, nasale stemgeluid. Daarnaast springen Nancy Sinatra, Susanna Hoffs, Stevie Nicks en Amy Winehouse door mijn hoofd. Tja, dan kijk ik niet vreemd op dat Pitchfork dit de beste nieuwe song vindt.
Maar vergeet al die andere namen en luister zelf. Want: poeh! Wat een talent die Lizzy Grant, zoals ze eigenlijk heet. En wat een lekker melancholisch clipje, ook.
http://www.youtube.com/watch?v=HO1OV5B_JDw
Nou, dan maar meteen haar optreden gisteren bij Jools erachteraan. Gewoon, omdat het kan.
http://www.youtube.com/watch?v=V5WlkXFB2CU
Goed, ik heb het even zo ingericht. Het ConxiesCafé gaat elke avond open met een nieuw item, daar kan iedereen op reaguren. Dit is het item van dinsdag 111011 – even zien hoe het loopt. En, menschen, nog iets moois ontdekt? Goed concert in het verschiet? Gaan we donderdag allemaal naar de Vinyloog? Nou ja. Dat dus.
PS Eerste item plus die meterslange scrolllijst met reaxies vind je hier
PPS Het kan zijn dat je reaxie eerst nog door de moderatie moet voor deze pagina. Da’s een spam-technisch verhaal. Eén keer reaguren en dat is verholpen – als het goed is 🙂
Bassist Mikey Welsh is dood aangetroffen. De goede man zat van 1998 tot 2001 in Weezer en speelde het groene album in, als vervanger van Matt Sharp (kent u de Rentals nog?). Welsh zat daarvoor bij Juliana Hatfield.
Het groene album is mijn favoriete Weezer-album, al was het alleen maar vanwege Hash Pipe.