
CoverX 4787 : Yeasayer – All Hour Cymbals (2007)

Goedemorgon!

Maf, bizar, weird, verwarrend. Je ziet de clip, hoort de muziek en denkt ja, het gaat weer allemaal op voor Yeasayer. Hun nieuwe single + video is inderdaad niet zo toegankelijk als 97,5% van de huidige top 40. Sterker: soms valt het kwartje helemaal niet bij Yeasayer – zie ook hun laatste album Fragrant World.
I am Chemistry is in elk geval veelbelovend voor het nieuwe album. En als die plaat Amen & Goodbye (1 april is-ie er pas) tegenvalt is dit gewoon een prima stand-alone, traditioneel voorzien van een typische Yeasayer-clip: uit een zojuist neergestorte ruimtebevarende dame komt een nieuw wezen gekropen dat vervolgens weer in een ander wezen muteert en dat gaat verder wandelen en dansen op een mooi muzikaal stukje en vervolgens start een kinderkoor dat zingt over oleander en …
… ach. Ervaar het allemaal zelf maar.
Yeasayer – I Am Chemistry
De laatste tijd is dit vreemde liedje vaak op Pinguin Radio te horen: Oino van LA Priest. Maf. Het lijkt zo eenvoudig in elkaar te steken, maar er gebeurt van alles en gaat maar door. Het belangrijkste: het blijft dagen in je kop hangen; zoals het hoort met een single. Oino slaat een brug tussen My Life in the Bush of Ghosts en Yeasayer, met het nodige snufje magie van ons aller Prince. Lah Pree-st, LA Priest dus, pseudoniem van Sam Dust – wat weer een pseudoniem is van zanger Samuel Eastgate van het Britse synthpopdancepunkbandje Late of the Pier. Ja, ik weet dat er ondertussen alweer een andere single (Party Zute/Learning to Love) uit is, maar ik wil gewoon eerst dat dit een knaller van een hit wordt in den lande, ja? Eind juni komt het hele album uit, Inji. Nu al zin in. Tot die tijd:
LA Priest – Oino
PS Onderga ook even zijn weirde interactieve website zou ik zeggen.