Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf liedjes die voor mij 2016 2016 maakten.
Vandaag M83, u weet wel, dat Franse project rond Anthony Gerard Gonzalez. Met het album Junk heeft hij bepaald geen eindejaarsknaller afgeleverd, maar deze heerlijke opener ervan, ja, die is gewoon top. Lekker pianootje, prima zanglijntje en heerlijke breaks. Een enorme floorfiller, die lekker lang na blijft galmen in je hoofd … daar houden we van.
Wel jammer dat Gonzalez geen zin meer heeft in videoclipjes maken. Ach.
Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.
Vandaag eindig ik met Tame Impala, u weet wel, de psychedelische Australische rockband onder leiding van Kevin Parker die u natuurlijk kent van Solitude is Bliss en Elephant. Tame Impala verraste dit jaar vriend en vijand het album Currents, die een behoorlijke stijlbreuk betekent met de vorige twee albums. Zoiets wordt niet door iedereen gewaardeerd. Aanvankelijk door mij, bijvoorbeeld. Singles als Cause I’m a Man en Eventually, ja, die zijn wel wennen met dat lijzige kopstemmetje. De huidige single The Less I Know the Better is dan weer erg sterk (net als die spannende clip – hoort u trouwens ook Level 42 erin?) maar dit alles is niks vergeleken met dit nummer: Let it Happen.
Let it Happen is wat mij betreft hét ijkpunt van 2015. Als ik over tien jaar met een popquiz mee zal doen en dit komt langs zeg ik meteen, ja, dit was 2015, geen twijfel mogelijk. Want gotsamme mensen, wát een lied! Het zit al maanden in mijn hoofd te dansen. Wat uiteraard mede te danken is aan De Drop. De video erbij, een mini-speelfilm, moet u écht even kijken. Die clip heeft maar 1 nadeel: hij is te kort. Want ja, elke seconde van de 07:46 die het nummer duurt hoort er gewoon bij. Dat weten ze ook – hoe kán het eigenlijk – op Radio 2 ondertussen: hij staat al op 1790 in de Top 2000! Dat kan alleen maar stijgen de komende jaren. Toch?
Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.
Vandaag Deerhunter, u weet wel, die wat lastig te plaatsen band uit Atlanta die al sinds 2001 aan de weg timmert en ons alreeds voorzien heeft van fraaie maar niet al te eenvoudige albums als Halcyon Digest en Monomania. De drijvende kracht achter dit muzikale vehikel, Bradford Cox, kent u wellicht ook van Atlas Sound. Cox heeft sinds zijn geboorte al te kampen met veel lichamelijke ongemakken (“I was born already nailed to the cross”) en daar kwam in 2014 nog een aanrijding door een auto bij, waar hij gelukkig goed van hersteld is.
Rond oktober merkte ik Snakeskin op, een geweldige voorbode van het album Fading Frontier (wat nu mijn Album van het Jaar blijkt te zijn). In tegenstelling tot het oudere werk is dit gewoon een fris-fruitig melodietje, wat zeg ik: James Brown zou ook wel uit de voeten kunnen met deze funky sound. Gelukkig is de onderliggende laag nog altijd sinister, en dat zie je ook in de clip: Bradford Cox zit in zijn tuinbroek op een stoel, zijn hondje Faulkner op de achtergrond en een doodshoofd in de hand. Zijn maniakele grimas klopt aan alle kanten.
Oh … dit liedje. Het funkt, het jengelt, het swingt. Het blijft weken in je hoofd hangen. En het verandert constant: geen couplet- of refreinlijn verloopt de eerste tweeënhalve minuut hetzelfde. Waarna het liedje nog twee minuten doorgaat in fraaie duistere klanken (hé, daar komt die aanrijding ook langs) zodat het allemaal weer nét niet geschikt is voor het Top 2000-café. Ach, dan maar niet; houden we Deerhunter toch lekker voor onszelf, nietwaar?
Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.
Vandaag Courtney Barnett, u weet wel, die ontwapenende dame uit Melbourne die alles zoveel mogelijk lekker zelf doet. Ze brengt haar platen met haar zelf ontworpen hoezen uit op haar eigen platenlabel, verzorgt haar eigen promotie en toert er lustig op los met haar twee kompanen. Haar frisse rammelpop met heerlijk zwartgallige humor (als kleine Courtney was ze al helemaal weg van Roald Dahl) bracht haar onder meer op Haldern Pop.
Ik ben blij dat ik haar, dankzij het altijd relevante Pinguin Radio, toen al kende. Pedestrian at Best kwam op een gegeven ogenblik regelmatig voorbij en ik betrapte mij er vaak op dat ik dacht: ‘O ja, wat was dit nog maar weer?’
Nu moet ik oppassen dat ik haar niet op een voetstuk plaats, de kans op teleurstelling is dan te groot, maar poeh, wat is dit een geweldige ontdekking.
Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.
Vandaag Kendrick Lamar, u weet wel, die rapper uit de Los Anglicaanse wijk Compton die vroeger mixtapes maakte als K. Dot en tegenwoordig overladen wordt met platina platen en nominaties voor de hoofdprijzen in de muziekwereld. Terecht: zijn album To Pimp a Butterfly is thematisch de It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back van deze tijd, maar dan veel persoonlijker. Het is 1 grote spiegel op de plek van de donkere man in de wereld in het algemeen en op zijn eigen identiteit in het bijzonder. Een eerlijke zoektocht, waarin hij zichzelf niet spaart. “I’m the Biggest Hypocrite of 2015”.
De heftige materie is zo fantastisch verpakt dat de gloeiendhete soep die wordt opgediend niet bij voorbaat afschrikt: het album funkt, leeft, swingt, groeit, staat als een huis. Als het wítte huis op de voorkant van het album; een hoesfoto waar je na maanden nog nieuwe dingen in ontdekt. Nelson Mandela, Wesley Snipes, 2Pac en Richard Pryor, Malcolm X, Huey P. Newton en Ophrah Winfrey, ze komen allemaal langs in zijn zoektocht, net als de beroemde slaaf uit Roots, Kunta Kinte. De laatste is gekroond tot King Kunta, als opper-icoon, omdat hij weigerde de opdrachten van zijn bazen uit te voeren, zelfs nadat zijn voet werd afgehakt. Het nummer is schitterend opgebouwd uit steeds meer laagjes en spat met z’n George Clinton-vibe uit je speakers. Kendrick Lamar snapt als geen ander hoe hij zijn invloed kan gebruiken om tot een eerlijker wereld te komen. “I got a Bone to Pick”.
Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.
Vandaag Other Lives, u weet wel, dat trio uit Stillwater, Oklahoma, dat in 2011 zo prachtig voor de dag kwam met het album Tamer Animals. Als volger van de bandmailings kreeg ik begin dit jaar de gelegenheid om het nog niet uitgebrachte album Rituals als eerste in huis te kunnen hebben. Na weken kwam de plaat er, met twee maagdelijk witte plakken vinyl erin. Deze single was toen al uit. Schitterend.
Other Lives – Reconfiguration
Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.
Vandaag Kate Tempest, u weet wel, die dame uit Londen die afgelopen jaar veel niets-vermoedende bezoekers van bijvoorbeeld BKS en Haldern overdonderde en met open mond achterliet. Ze legt in haar lange gedichten haarfijn de tijdgeest vast en brengt ze, verpakt in coole beats, met een erg fijne flow rappend ten gehore. De verhalen zijn ontwapenend en gedetailleerd, de boodschap is vaak confronterend. Zo ook met haar laatste single, Europe is Lost. Een clip is er niet, maar de lyrics staan eronder dus er valt genoeg te zien, de beelden bedenkt u maar in uw hoofd. En dat is niet al te lastig, kan ik u zeggen. Vrede op aard!
Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.
Vandaag LA Priest, u weet wel, het soloproject van Samuel Eastgate/Sam Dust die u misschien ook wel kent van het bandje Late of the Pier. Die dus. Een uurtje voor ik eind oktober bij London Calling in Paradiso Holy Holy zag, zag ik hem in een niet al te drukke bovenzaal met zijn zelfgemaakte elektronica optreden. Dat was charmant, origineel, soms een tikkeltje onbeholpen maar bovenal: apart. Hij speelde gelukkig ook Oino, waar ik dit jaar al eens aandacht aan besteedde, zodat ik mooi kan zeggen dat ik die vrijdag de 30e oktober binnen een uur twee van mijn favoriete liedjes van 2015 live heb mogen aanschouwen.
Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.
Vandaag Holy Holy, u weet wel, die supermuzikale Australiërs die een mooie brug weten te slaan tussen het machtige rockgeluid van Crazy Horse, de sound van Eagles en CSNY en de sfeer van de huidige generatie Mannen met Baarden als Midlake en Band of Horses. Het wat suf getitelde album When the Storms Would Come staat vol met gitaarliedjes die absoluut niet suf zijn, integendeel. Impossible Like you, House of Cards en History (fraai clipje ook) zijn stuk voor stuk meer dan geslaagd. Voor mij steekt 1 nummer er ver bovenuit: You Cannot Call for Love Like a Dog. De drive is perfect, de afsluitende solo maakt John Frusciante jaloers en de riff is de meest verslavende riff die je dit jaar hebt gehoord, daar ben ik heilig van overtuigd.
Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.
Vandaag Electric Tears, u weet wel, dat mooie triootje uit Hoorn dat afgelopen zomer in de achtertuin van Pop Podium Poldermolen (P3?) een huiskamerconcert gaf. De liedjes van Niels de Wit rocken lekker compact, zijn verdacht melodieus en worden links en rechts voorzien van een fijne twist. Wat mij betreft is hun mooiste liedje dit jaar Don’t Ask Me Why. De clip is opgenomen door Guido van Olffen op het landje van Nico Danenberg, de caveehouder van de kroeg waar het ook voor dit bandje allemaal weer begon: Swaf
Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.
Vandaag Het Zesde Metaal, u weet wel, het indrukwekkende Vlaamse gezelschap rond Wannes Cappelle dat u al kent van het eerbetoon aan Frank Vandenbroucke, Ploegsteert, uit 2012. Eind 2014 kwam de opvolger daarvan uit, Nie Voe Kinders, en die is verslavend sterk. Bouwt ip Mie opent de plaat schitterend, Gie, den Otto en Ik heeft een bedwelmend gave melodie en ga zo maar door, maar het meest naar de strot grijpt mij het titelnummer. Hier is een versie met alleen de ijzersterke (in het Nederlands, gelukkig!) teksten, maar ik plaats hieronder een fraai voorbeeld van hoe een video echt van meerwaarde kan zijn. Door de clip te laten ‘inzingen’ door de onschuld zelve, de kinders, wordt het allemaal nog net even … kloppender. Het zit gvd allemaal toch zo goed in elkaar.
Nog even tot nieuwjaarsdag: elke dag een van de elf mooiste liedjes die in 2015 zijn verschenen.
Vandaag Will Butler, u weet wel, die broer van Win. Met Policy heeft hij een prima soloalbum uitgebracht waarin heus wel wat Arcade Fire-sound in doorklinkt, maar het is net even diverser. Anna is het aanstekelijke tweede nummer van Policy. In de video mag de Oscar-genomineerde Emma Stone de rol van Boten Anna vervullen; dat kán ze.