
En dan stuit je opeens op een zomerfris niksaandehand-deuntje met een Rifles-rifje. De drumster is in elk geval knapper dan Moe Tucker, de zingert zal de Voice of Jack White-contest gewonnen hebben. En ja, gewoon geinig om chatballonnetjes in zo’n clipje te zien. Het is ondertussen alweer 2012 tenslotte.
San Cisco, met Awkward.

Goed, weinig tijd, daarom ook nog even niet de uitslag van de Song van het Jaar, maar het Album van het Jaar is The Black Keys geworden. Mooi, mooi, mooi!
Waanzinnig veel verschillende albums zijn er genoemd: 187! De meestgenoemde is The Black Keys (negen keer) dus Jur kan ook weer tevreden zijn. De topnoteringen volgen nu, met tussen haakjes het aantal keren dat het is genoemd. Zelfde aantal punten? Dan gaat de hogere plek naar de minder keer genoemde van de twee. Gewoon. Omdat ik dat wil.
1 The Black Keys – El Camino – 67 (9)
2 Jonathan Wilson – Gentle Spirit – 59 (8)
3 Fleet Foxes – Helplessness Blues – 45 (6)
4 Other Lives – Tamer Animals – 44 (8)
5 Cloud Control – Bliss Release – 37 (6)
6 What Did You Expect from The Vaccines? – 36 (7)
7 Grouplove – Never Trust a Happy Song – 31 (4)
8 Elbow – Build a Rocket Boys! – 31 (7)
9 Frank Turner – England Keep my Bones – 29 (4)
9 Roosbeef – Omdat ik dat wil – 29 (4)
11 Spinvis – Tot ziens, Justine Keller – 29 (6)
12 Kurt Vile – Smoke Ring for my Halo – 27 (4)
Top-10-vullertje van het jaar: The Decemberists. 7 keer genoemd, en toch maar 20 punten.
Later meerrrrrrrrr …

Alsof het niks is, waarom ook niet een Song van het Jaar? Lijkt mij ook aardig om later terug te lezen. Welk liedje raakte je het meest? Wat was nou echt mooi, waar heb je een speciale herinnering aan, wat had de mooiste serie nootjes achter elkaar? Zet het in het reaguurvak!
Uiteraard moet het liedje uit 2011 komen.
Je mag er zoveel noemen als je wilt, maar ik tel alleen de bovenste vijf mee: je nummer 5 is een punt waard, je nummer 4 twee punten, je nummer 1 dus vijf punten. Gaat vast een leuk (Spotify?)lijstje opleveren. Succes!
Update:
De stemming is gesloten!

Ja! Iedereen mag weer losgaan in het reaguurvak hieronder. Wat was hét album van het jaar? Amy, Grouplove, PJ of Jonathan? Spinvis, Roosbeef, Eefje of toch maar Vaccines? Alles kan, alles mag, zolang het album maar uit 2011 komt. Ja, of dat het nog net uit 2010 komt maar nooit genoemd is in die lijst van 2010, maar die kan ik door een Sanoma-stagelopersfail dus even helemaal niet meer vinden. Hoe dan ook, twijfel je of hij uit 2011 komt, check het even op MusicMeter.
Je mag er tien noemen, van 1 tot en met 10. Je beste album krijgt 10 punten, je nummer 2 krijgt 9 punten, enzovoorts. Op 1 januari maak ik hier de winnaar bekend. Lachen toch?
Update:
De stemming is gesloten!
2011 is nog niet voorbij maar we kunnen rustig stellen dat het niet echt een florissant jaar is voor de gemiddelde mondiale alleenheersert. Deze is voor jullie, jongens!
http://www.youtube.com/watch?v=KdsxAg4yPTE
Goed, als ik voor de jarige Broertje van iets doe, dan verdient ons aller Sneeuw natuurlijk ook een clipje. Met Sneeuw was ik vorige week vrijdag bij De Staat, waarbij op het einde van het uiterst zelfverzekerde optreden de percussionist nog even een fijne verkrachting van een kerstklassieker deed. Toen ik afgelopen week de clip zag, met die geweldige Coca-Cola-symboliek, vermoedde ik al dat sommigen hem niet zullen trekken. En toen ik gisteren de afkeurende tweet van Jono las, wist ik zeker: dit is helemaal mijn humor, maar wel NSFB: Not Safe For Breakfast. Sneeuw, speciaal nog voor jouw verjaardag wat bijzondere snow.
Let it Snow! – De Staat
Ah, daar zijn ze dan, en de nieuwe plaat komt er ook aan. De Ting Tings, Hang it Up
Misschien wel de videoclip van het jaar? Misschien wel de track van het jaar? Misschien wel het album van het jaar? Fleet Foxes, met The Shrine/An Argument. Vanavond staan ze in de BijlmerBierBunker en t is nog niet uitverkocht
http://www.youtube.com/watch?v=ysQykyxqtlQ
Gisteren was Herr op de Franse wijnavond, om de nieuwste Beaujolais te primeuren. Ach, die kon slechter, maar de avond was in ieder geval prachtig. Mijn behoorlijk goede bekende Helena was er ook en wees mij op zo’n liedje dat je dan tien, twintig keer achter elkaar draait en vervolgens nooit meer. Emeli Sandé, die naam is natuurlijk zo gevonden. De dame komt uit Schotland, het liedje is redelijk triphopperig door de James Brown-drums en ach, het is best een geinig deuntje – ik kende het in elk geval nog niet.